Η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και το Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείας της Αμερικής το 2008, εκφράστηκε στην Κύπρο τον Μάρτιο του 2013 με ένα δραματικό τρόπο.

Από την μια μέρα στην άλλη ανατράπηκαν οι ζωές των ανθρώπων. Η αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, η απότομη μείωση των εισοδημάτων, η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, οι συνεχείς πτωχεύσεις μικρομεσαίων επιχειρήσεων, και τα ολοένα αυξανόμενα προβλήματα στην αγροτική παραγωγή, μετατράπηκαν σε κύριο στοιχείο της καθημερινής ζωής.

Απειλούνται όλα όσα θεωρούνταν σαν δεδομένα για τον κάθε ένα από εμάς: το δικαίωμα στην υγεία, στην μόρφωση των παιδιών μας, στην αξιοπρέπεια στην περίοδο συνταξιοδότησης, το δικαίωμα ακόμα και της στέγης πάνω από τα κεφάλια μας. Απειλούνται όσα θεωρούνταν σαν δεδομένα με την προϋπόθεση φυσικά της σκληρής εργασίας. Τίποτε δεν υπήρξε δώρο και ούτε τώρα ζητούμε να μας δωριστεί.

Ζητούμε, απαιτούμε μόνο το δικαίωμα στην εργασία για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας.

Αυτό όμως το δικαίωμα στην εργασία αφαιρείται από συνεχώς και περισσότερους ανθρώπους.

Την ίδια στιγμή οι ιθύνοντες, από τις τράπεζες μέχρι την κρατική και πολιτική εξουσία, μιλούν και συμπεριφέρονται λες και τίποτε δεν έχει αλλάξει.

Μιλούν για τα δικαιώματα των τραπεζών και τις υποχρεώσεις των δανειοληπτών όπως μιλούσαν την εποχή που δεν υπήρχαν άνεργοι.

Μιλούν για τις υποχρεώσεις των δανειοληπτών απέναντι στις τράπεζες, όταν έχουν στερήσει από τους δανειολήπτες το δικαίωμα στην εργασία και την επιχειρηματικότητα μέσα από το στραγγάλισμα της οικονομίας.

Διεκδικούν τα δικαιώματα των Τραπεζών, την ίδια ώρα που η οικονομία και η κοινωνία οδηγούνται στην καταστροφή μέσα από μια σκανδαλώδη οικονομική διαχείριση στην οποία οι Τράπεζες έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης.

Ενοχοποιούν τον απλό πολίτη/δανειολήπτη για επικείμενη κατάρρευση της οικονομίας αν δεν δεχτεί να μείνει άστεγος, όταν η κυπριακή οικονομία έχει υποστεί εγκληματικό πλήγμα μέσα από την για δεκαετίες έλλειψη επενδύσεων στην πραγματική παραγωγή, τη διάλυση της μεταποιητικής βιομηχανίας, την εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής.

Οι επενδύσεις στην πραγματική παραγωγή συνεχώς μειώνονταν και αντικαθιστούνταν από «επενδύσεις», διοχέτευση πόρων της κοινωνίας προς τα τραπεζικά παιγνίδια, το διεθνή τζόγο, την αγορά τίτλων της πιο αμφιβόλου ποιότητας για γρήγορο κέρδος, κάτι που πάντα ιστορικά είχε ημερομηνία λήξης.

Η τραπεζική και οικονομική κατάρρευση επήλθε όταν δεν υπήρχε ζήτημα μη εξυπηρετούμενων δανείων. Μη εξυπηρετούμενα δάνεια αναδύθηκαν όταν η δική τους κρίση άφησε τον κόσμο χωρίς εισοδήματα.

Η κατάσταση είναι κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Η πολιτεία επιβάλλεται να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει την κρίση και έτσι να στηρίξει το κοινωνικό σύνολο, τους απλούς ανθρώπους. Και μόνο μέσα από πολιτική ανάπτυξης θα ανοίξουν θέσεις εργασίας και θα μπει αποφασιστικό τέρμα στον φαύλο κύκλο αύξησης της ανεργίας, αύξησης των κόκκινων δανείων, περεταίρω επιδείνωση της κρίσης, αύξηση της ανεργίας και συνέχιση του φαύλου κύκλου.

Όσοι με δραματικό τρόπο επικαλούνται την ανάγκη για αποφυγή της χρεωκοπίας, στην κατεύθυνση της ανάπτυξης έπρεπε να στρέψουν την προσοχή τους. Αφού πρώτα αναζητήσουν τους λόγους για τους οποίους τέτοιες πολιτικές εγκαταλείφθηκαν για δεκαετίες και αντικαταστάθηκαν με το διεθνή τραπεζικό τζόγο.

Αντί αυτού όμως του αυτονόητου, οι μνημονιακοί οροι στερούν από το κράτος κάθε δυνατότητα για επενδύσεις, την ίδια ώρα που ο ιδιωτικός τομέας είναι εντελώς παραλυμένος.

Στερούν κάθε δυνατότητα για ανάπτυξη, ανοίγοντας το δρόμο για ανεξέλεγκτη ανεργία, την ίδια ώρα που φροντίζουν το κοινωνικό σύνολο να πληρώνει για την διάσωση των τραπεζών, την ίδια ώρα που ετοιμάζονται για μαζικές κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, επαγγελματικής στέγης, αγροτεμαχίων. Πολιτικές εγκληματικές αλλά και εντελώς αδιέξοδες και από οικονομική άποψη.