Λεμεσός: 99416536
Λάρνακα: 99530664
Πάφος: 99616203

Με αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου για προστασία της πρώτης κατοικίας και επαγγελματικής στέγης.

Είναι με έκπληξη που παρακολουθούμε όλες αυτές τις μέρες την υπεράσπιση που γίνεται από μέρους της κυβέρνησης αλλά και πολλών κρατικών αξιωματούχων, των δικαιωμάτων των τραπεζών ενάντια στους απλούς συμπολίτες μας και στο δικαίωμα τους στην κατοικία αλλά και επαγγελματική στέγη, ενάντια ουσιαστικά στο κοινωνικό σύνολο.

Και όμως, από στις 10 Δεκεμβρίου 1948, 3 χρόνια μετά το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η διεθνής κοινότητα σύνταξε την οικουμενική διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα από αυτά τα δικαιώματα είναι και το δικαίωμα στη στέγη. Το άρθρο 25(1) διακηρύττει:

Καθένας έχει το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα και δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, αναπηρία, χηρεία, γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται μέσα από την συντήρηση του εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.

Τα δικαιώματα αυτά αφαιρούν τώρα οι ίδιες οι τράπεζες με την συνηγορία και βοήθεια της πολιτείας. Οι ίδιες τράπεζες που με την απληστία τους, τους λανθασμένους χειρισμούς τους και την έλλειψη εποπτείας από τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας, έχουν μετατρέψει σε εφιάλτη την ζωή χιλιάδων συνανθρώπων μας.

Δεν μπορούν οι τράπεζες και οι ιθύνοντες, που έχουν τεράστια ευθύνη για την κρίση, για το ότι αφαίρεσαν το δικαίωμα της εργασίας από τόσους ανθρώπους, την ικανότητα τους δηλαδή να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, να ζητούν ταυτόχρονα την αφαίρεση οικουμενικών δικαιωμάτων όπως του δικαιώματος στέγης.

Είναι ένα πράγμα να μιλάς για ανεργία του 3% με 5%, με την μόνιμη πρακτικά στο 0- τότε οι τράπεζες έχουν δικαιώματα και την ευθύνη αυτοί που χρωστούν- και άλλο αυτή να πλησιάζει τον ένα στους τέσσερεις. Τότε η κατάσταση είναι έκτακτης ανάγκης και επιβάλλονται ανάλογα μέτρα από την κοινωνία για να προστατέψει τους ανθρώπους.

Αντί όμως μέτρων έκτακτης ανάγκης για προστασία των απλών ανθρώπων, προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τους απλούς ανθρώπους, για δάνεια που, ουσιαστικά, οι ίδιες οι τράπεζες επεδίωκαν να δίνουν, σε ένα αλόγιστο δρόμο μεγιστοποίησης των κερδών τους.

Την ίδια στιγμή, δεν γίνεται καμιά προσπάθεια ενοχοποίησης όλων αυτών στους οποίους οι τράπεζες δάνειζαν εκατομμύρια δίχως καμιά εγγύηση. Δεν ενοχοποιούν αυτούς που οφείλουν στις τράπεζες 6 δις, που τώρα κάποιοι ανεβάζουν στα 8 δις, δεν ενοχοποιούν όλους αυτούς που διοχέτευσαν στο εξωτερικό στα πρόθυρα του κουρέματος εκατομμύρια. Δεν ενοχοποιούν τους τραπεζίτες που έπαιξαν στα ζάρια τις τύχες όλων μας.

Και όμως, είναι από αυτούς που οι τράπεζες θα έπρεπε να απαιτούν για ενίσχυση της ρευστότητας τους. Να σωθούν οι τράπεζας, όχι όμως αφαιρώντας την στέγη πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων, αλλά από ότι επιπλέον περιουσιακό στοιχείο έχει η κοινωνία.

Κοινωνία με άστεγες οικογένειες είναι κοινωνία που κατρακυλά στην βαρβαρότητα. Ειδικά σε μια χώρα που βίωσε τον ξεσπίτωμα χιλιάδων συνανθρώπων μας, είναι εντελώς απαράδεκτο κάτι τέτοιο να υπάρχει καν σαν σκέψη.

Δεν ζήτησε κανένας να μην πληρώσει τα χρέη του, από την στιγμή που η κοινωνία του παρέχει το δικαίωμα στην εργασία. Θα αντισταθούμε όμως με όλες μα τις δυνάμεις στον ξεσπίτωμα ανθρώπων που είναι θύματα της κρίσης, για την οποία δεν φέρουν καμιά ευθύνη και που αποδεδειγμένα δεν μπορούν πια να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις στις οποίες φάνηκαν συνεπείς σε όλη τους την ζωή.

Λίγα λόγια για το νομοσχέδιο.

Το νομοσχέδιο για την προστασία της πρώτης κατοικίας το οποίο δεν θα πάει τελικά στην ολομέλεια της Πέμπτης , ήταν βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Εκφράζουμε την απογοήτευση του κινήματος για αυτό το γεγονός, διότι ο νόμος θα έδινε την ευκαιρία σε όσους συμπατριώτες μας μπορούσαν, να αποδείξουν ενώπιον του δικαστηρίου ότι η αδυναμία τους να πληρώνουν τις δόσεις των οικιστικών ή των επαγγελματικών τους δανείων οφείλεται στην Κρίση. Κάτι που θα τους επέτρεπε να πάρουν αναστολή αποπληρωμής των δόσεων τους

Η ανεξάρτητη διαμεσολαβητική επιτροπή που θέλει να ορίσει η κυβέρνηση, με κανένα τρόπο δεν μας πείθει ότι μπορεί να κρίνει πιο αντικειμενικά από τα δικαστήρια ποιός έχει και ποιός όχι πραγματικό πρόβλημα.

Όπως πρέπει να είναι ήδη καθαρό από αυτά που αναφέραμε πιο πάνω, δεν συμμεριζόμαστε καθόλου τες ανησυχίες που εκφράστηκαν από την πλευρά της κ.Γιωρκάτση ούτε αυτές των βουλευτών και της κυβέρνησης ότι ο νόμος θα δημιουργούσε προβλήματα στην ρευστότητα των Τραπεζών. Τα σπίτια των απλών ανθρώπων δεν είναι η μόνη πηγή χρηματοδότησης, και δυστυχώς κανένας από όλους αυτούς δεν θίγει καν το ζήτημα.