Λεμεσός: 99416536
Λάρνακα: 99530664
Πάφος: 99616203

του Χρίστου Χρίστου

Μέρος Α

Η κρίση στις ΗΠΑ το 2008

Η κρίση στέγης στις ΗΠΑ το 2008 προκάλεσε την αστεγία σε 10,000000 περίπου Αμερικανούς. Το 2009 τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είχαν ξεπεράσει το 95%. Τα επενδυτικά ταμεία αγόρασαν μαζικά την κατοικία και αφού επιδιόρθωσαν ότι έπρεπε την έριξαν στην αγορά με την μορφή της ενοικιαζόμενης στέγης. Οι εταιρίες μετοχικού κεφαλαίου (private-equity), τα κερδοσκοπικά αμοιβαία κεφάλαια (hedge funds) και οι ανώνυμες εταιρίες επενδύσεων στην γη και την στέγη (real-estate investment trusts), αγόρασαν και αγοράζουν τα πάντα είτε αυτά προέρχονται από πληστηριασμούς, είτε μαζικά ως πακέτα από τις τράπεζες (Βουρεκάς, 15/6/2014). Η υπεραξία από το ξεσπίτωμα είναι απίστευτη. Και είναι απίστευτη αφού η είσπραξη των ενοικίων μετατρέπεται σε οικονομικό παράγωγο σκουπίδι που έχει πολύ ψηλό ρίσκο και την ίδια στιγμή υπόσχεται πολύ ψηλό κέρδος, με εγγύηση την ίδια την στέγη που πέρασε στην ιδιοκτησία των διαφόρων επενδυτών όπως αυτοί αναφέρονται πιο πάνω. Αυτή η κατάσταση παρέχει στους επενδυτές υπέρμετρο κέρδος, αλλά την ίδια στιγμή δημιουργεί απίστευτη ανασφάλεια στους ενοικιαστές, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούν στον δρόμο.

Από το 2007 κιόλας, οι τράπεζες στις ΗΠΑ προχώρησαν στην εκποίηση 8,000000 οικιών. Υπολογίστηκε ότι ακόμη ένας αριθμός 8 έως 10 εκατ. οικίες θα υφίσταντο εκποίηση προτού  καταλαγιάσει η περί ου λόγος χρηματοοικονομική κρίση. Υπάρχουν γύρω στα 3,5 εκατ. άστεγοι και 18,5 εκατ. άδειες μονάδες στέγης. Στο  τέλος του 2009, δυο περίπου χρόνια μετά από την έναρξη της κρίσης, καταγράφηκε ο μεγαλύτερος αριθμός δικαστικών καταχωρήσεων που αφορούσαν εξώσεις. Οι καταχωρήσεις αυτές έφταναν τον απίστευτο αριθμό των 350 χιλιάδων τον μήνα.

Τα πράγματα χειροτερεύουν αν σκεφτεί κανείς ότι η έκρηξη της οικοδομικής φούσκας άφησε εκατομμύρια σπίτια χωρίς διχειριστές με αποτέλεσμα οι ενοικιαστές να μην μπορούν να αποταθούν πουθενά για συντήρηση ή επιδιόρθωση των συστημάτων θέρμανσης, της ηλεκτρικής παροχής, της παροχής νερού και των υδραυλικών εγκαταστάσεων.

Ενώ το 2008 είχαμε την διάρρηξην της φούσκας που αφορούσε την ιδιόκτητη κατοικία τώρα ετοιμάζεται το έδαφος για την επόμενη φούσκα που θα σκάσει στην αγορά της ενοικιαζόμενης στέγης. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που αναπτύχθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 70 μείωσαν ή στην καλύτερη περίπτωση, καθήλωσαν τους μισθούς ενώ την ιδία στιγμή είχαμε αύξηση της κερδοφορίας. Αυτή η αύξηση της κερδοφορίας δεν έφερε το κλασσικό για τον καπιταλισμό αποτέλεσμα της αύξησης των επενδύσεων, αλλά διοχετεύτηκε σε διάφορα χρηματοοικονομικά προϊόντα όπως μετοχές και παράγωγα που οι αξίες τους δεν είχαν σχέση με τη πραγματική οικονομία. Για να αξιοποιήσουν οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί την αυξημένη ρευστότητα που είχαν, πρόσφεραν απλόχερα και στα τυφλά στεγαστικά δάνεια στον κόσμο της  εργασίας και με αυτό το τρόπο άρχισε να δημιουργείται η μεγάλη φούσκα στην οικοδομική βιομηχανία. Σταδιακά και αφού οι μισθοί είχαν καθηλωθεί, η αδυναμία αποπληρωμής αυτών των δανείων άρχισε να προκαλεί προβλήματα που η διάχυση τους στη παγκόσμια αγορά με τα διάφορα ‘ευφάνταστα’ παράγωγα ψηλού κινδύνου (MBS, CDO’S κ.λ.π.) και με την τιτλοποιήση δανείων ψηλού ρίσκου (subprimes) προκάλεσαν τη μεγάλη παγκόσμια οικονομική κρίση.

Μέρος Β

Η κρίση φτάνει στην Ευρώπη

Το κύμα της κρίσης έφτασε και στην Ευρώπη όπου σάρωσε τα πάντα, με την κρίση να χρησιμοποιείται ως όχημα λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου. Από την μια η ανεργία, η μείωση των μεροκάματων και μισθών, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας,  η σταθερή και συνεχής συρρίκνωση τομέων όπως η υγεία, η παιδεία,  το κοινωνικό κράτος, και η εξαφάνιση παροχών και δικαιωμάτων των εργαζομένων, δημιούργησαν συνθήκες για την απλήρωτη εργασία που είναι η πεμπτουσία της ροής υπεραξίας προς τους κουμπαράδες της ελίτ, και  σε τοπικό και σε πλανητικό επίπεδο.

Η κευνσιανή περίοδος έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Μαζί μ’ αυτήν εξανεμίζεται και το κοινωνικό κράτος ενώ αυτό που απομένει είναι ένας μηχανισμός που διευκολύνει την μεταφορά του κοινωνικού πλούτου από τον κόσμο της εργασίας στην ελίτ, είτε νομοθετικά, είτε ασκώντας βία, είτε και με τα δυο.

Η πραγματικότητα εκείνης της ιστορικής περιόδου που ήθελε τους/τις εργαζόμενους/εργαζόμενες να ζουν μέσα σε συνθήκες μονιμότητας (σε μεγάλο βαθμό), μονιμότητα που αφορούσε και την στέγη και την εργασία, έχει αντικατασταθεί από την αβεβαιότητα και στην εργασία και στην στέγη, αφού η αξιοπρέπεια του κόσμου της εργασίας έχει συνθλιβεί από τις μυλόπετρες της λιτότητας. Η απορρύθμιση των εργασιακών συνθηκών και σχέσεων, η περιοδική εργασία, το παρατεταμένο-απλήρωτο ωράριο εργασίας, τα εξευτελιστικά μεροκάματα και μισθοί, έχουν δημιουργήσει απόγνωση στον κόσμο της εργασίας. Την ίδια στιγμή η απόγνωση μεγεθύνεται αφού τα προς επιβίωση βασικά δεν είναι προσβάσιμα, και εκεί όπου είναι, η πρόσβαση υλοποιείται μέσα από σοβαρή δυσκολία.

Η κατάσταση λιτότητας και όλα όσα έχουν προαναφερθεί είχαν ως αποτέλεσμα τουλάχιστον στον τομέα της στέγης, να υπάρχουν πολύ πάνω από 11 εκατομμύρια άδειες οικιστικές μονάδες, και γύρω στα 4 εκατομμύρια άστεγοι/άστεγες, με την αστεγία να απειλεί συνεχώς τεράστιους αριθμούς οικογενειών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού με το φιλελεύθερο προσωπείο χτυπά αλύπητα τον κόσμο της εργασίας, για να δημιουργήσει νέους τομείς κερδοφορίας εμπορευματοποιώντας ακόμη και τις πιο βασικές ανάγκες επιβίωσης όπως είναι η στέγη, η υγεία και η μόρφωση, αλλά και για να τσακίσει την θέληση των εργαζομένων για αντίσταση στην καταστροφική πορεία που ακολουθεί το κεφάλαιο.

Στην Βόρεια και Κεντρίκη Ευρώπη οδηγούνται στο κρεματόριο της κερδοσκοπίας η δημόσια/κοινωνική κατοικία, η κρατική ή/και κοινοτική γη, και οι δημόσιοι χώροι, ενώ καθίσταται ασύμφορο να διατηρεί κάποιος/α την προσωπική-ιδιόκτητη του/της κατοικία μέσα από το πλέγμα των υπέρογκων φόρων, και των εξ ίσου υπέρογκων δαπανών για τις υπηρεσίες και τη συντήρηση που χρειάζεται η στέγη.

Στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου όπου η ιδιοκατοίκηση είναι πάρα πολύ ψηλή (83% και πάνω, ανάλογα με την χώρα), στην πορεία προς το κρεματόριο της κερδοσκοπίας οδηγούνται αυτές οι κατοικίες μέσα από τη διαδικασία της διαρπαγής των, όπως αυτή διαχέεται στο πλαίσιο της λιτότητας όπου οι εργαζόμενοι/ες στερούνται τα βασικά, τον καταιγισμό φορολογίας που αναγκάζονται να πληρώσουν, και την αδυναμία εξυπηρέτησης των στεγαστικών και επαγγελματικών δανείων τους, που οδηγεί στην αποξένωση της στέγης που καταλήγει στην εκποίηση και την έξωση.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε και στον Νότο, όπως και τον Βορρά, την ίδια διαρπαγή της κρατικής/δημόσιας και κοινοτικής γης, που σε εξευτελιστικές τιμές χαρίζεται κυριολεκτικά στους ιδιώτες προς αξιοποίηση. Αξιοποίηση που σημαίνει την οικοδόμηση πολυτελών διαμερισμάτων, οικιών και καταστημάτων που παραμένουν άδεια εκδιώκοντας την δικαιούχα κοινωνική πλειοψηφία από τις γειτονιές και τις πόλεις αλλα και τους δημόσιους χώρους.

Και στον Βορρά και στον Νότο, οι διαδικασίες διαρπαγής της στέγης οδηγούν στο αυτό αποτέλεσμα· την μετατροπή της στέγης από αγαθο και αναφαίρετο δικαίωμα σε κερδοσκοπική στέγη όπου για να την έχει κάποιος/α πάνω από το κεφάλι του/της πρέπει να πληρώνει νοίκι. Το νοίκι όμως το καθορίζει  ο νέος κάτοχος που είναι εταιρικός κερδοσκόπος, τα συμβόλαια είναι μικρής διάρκειας, τα νοίκια πολύ ψηλά και η αύξηση είναι μια συνεχής διαδικασία με αποτέλεσμα το δικαίωμα της στέγης να εξανεμίζεται και οι εξώσεις να είναι η καθημερινή πρακτική.

Είδαμε τι έγινε στην Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Ιταλία και αλλού. Είδαμε πως η δράση των αρίστων και μορφωμένων τραπεζιτών και των παρατρεχάμενων τους χρεοκόπησε τα ‘ιδρύματα’ τους με την ασυδοσία στην διαχείριση ξένων λεφτών που τους είχαν εμπιστευτεί, την αλόγιστη χορήγηση δανείων σε ‘εαυτούς’ και ‘εντιμότατους φίλους’ χωρίς εξασφαλίσεις ή ανεπαρκείς ταιάυτες, υπερβολική έκθεση σε χρηματοοικονομικά προϊόντα σκουπίδια με το αζημίωτο βέβαια, από προμήθειες μίζες και άλλα τινά. Αισθανθήκαμε ακόμη την εκκωφαντική απουσία ελέγχου από τις αντίστοιχες εποπτικές αρχές σε όλα τα επίπεδα. Η απορρύθμιση του χρηματοοικονομικού συστήματος ήταν και παραμένει η κορωνίδα των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών. Παράλληλα όμως είδαμε την πολιτική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού και της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας να διευκολύνει με νομοθετήματα και διατάγματα την κοινωνικοποίηση της ζημιάς και την ιδιωτικοποίηση της υπεραξίας, με την επιβολή της λιτότητας, την κάθετη μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, την αύξηση της ανεργίας, την μείωση των συντάξεων, την επιμήκυνση των χρόνων εργασίας, την εξαφάνιση των εργατικών κεκτημένων, την εξαέρωση του κοινωνικού κράτους, την προβληματικήν έως ανύπαρκτη παροχήν υγείας και την οπισθοδρόμηση στην παιδείαν. Αποτέλεσμα η φτωχοποίηση των κοινωνιών, που κατέστησε τον κόσμο της εργασίας εύκολη λεία ακόμη και στον τομέα της στέγης.

Ο δοκιμασμένος τρόπος της συνέχισης του αθέμιτου πλουτισμού και της ροής υπεραξίας στα βαλάντια της ελίτ, συνίσταται στην ύπαρξη και δραστηριότητα των μεγάλων εταιριών μετοχικού κεφαλαίου (private equity), των κερδοσκοπικών αμοιβαίων κεφαλαίων (hedge funds) και των ανωνύμων εταιριών επενδύσεων σε ακίνητη περιουσία (real/estate investment trusts). Η βάση εκκίνησης είναι η αγορά κατασχεμένης στέγης, από τους πιο πάνω, ειτε από πλειστηριασμούς που επιχειρούνται από τις τράπεζες και τις εταιρίες διαχείρισης με τις οποίες έχουν συμβληθεί, είτε από ακίνητα που οι τράπεζες κατέχουν με τις γνωστές μεθόδους, είτε από την πώληση των ‘κόκκινων’ δανείων. Την ίδια στιγμή βλέπουμε να πωλείται και η δημόσια κοινωνική-κοινοτική ακίνητη περιουσία. Όλα αυτά βέβαια σε εξευτελιστικές τιμές.

Από την στιγμή που η λιτότητα αποκλείει πρακτικά το δικαίωμα στην στέγη με την φτωχοποίηση, τους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις και τις εξώσεις να ξεσπιτώνουν τους ανθρώπους, σηματοδοτείται η νέα πραγματικότητα η οποία μετατρέπει τις κοινωνίες σε κοινωνίες ενοικιαστών. Η συγκέντρωση τεράστιου αριθμού κατοικιών στις προαναφερθείσες εταιρείες και ταμεία, τις καθιστά δεσπόζουσες οικονομικές οντότητες που έχοντας κάτω από τον έλεγχο τους την στέγη και τα αποθέματα της, μετατρέπονται στον απόλυτο κυρίαρχο καθορίζοντας ποιός/α μένει και ποιός/α φεύγει. Έτσι το δικαίωμα στην αξιοπρεπή στέγη εξαφανίζεται με την αστεγία να διογκούνται σε τεράστιο βαθμό. Τελικά οι πολιτικές που επιβάλλονται μας παίρνουν πίσω στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης στη πρώιμη περίοδο του καπιταλισμού, τη περίοδο δηλαδή της βιομηχανοποίησης της παραγωγής.

Εταιρίες όπως η Blackstone και  Blackrock, που είναι συγκοινωνούντα δοχεία (Enet.gr Ελευθεροτυπία, 08/09/2013), η Αλταμίρα, η Colony Capital, Apollo Capital, Marathon Asset Management και άλλες, με μέτοχους ακόμη και τραπεζικά ιδρύματα όπως η Morgan Stanley,  η Citygroup, η Bank of America, η Deutsche bank και άλλα πολλά, είναι αυτές που κερδοσκοπούν ασύστολα από την στέγη (Βουρεκάς, 15/6/2014).

Είδαμε τις κατασχεμένες κατοικίες να περνάνε στα χέρια των κερδοσκόπων και να μετατρέπονται σε χρηματοοικονομικά προϊόντα σκουπίδια με την μορφή των ομολόγων ή άλλων προϊόντων και να αποδίδουν εισόδημα στους επενδυτές. Η ροή των εισπράξεων των ενοικίων τους επιτρέπει να πληρώνουν τοκομερίδια στους επενδυτές-ομολογιούχους σε μηνιαία βάση. Τα ομόλογα αυτά έχουν χρονικό περιορισμό αλλά και παρέχουν το δικαίωμα για επέκταση του χρόνου όπου αυτά είναι ενεργά. Ως εγγύηση για τα πιο πάνω ομόλογα είναι οι ίδιες οι κατοικίες.

Το εισόδημα όμως αυτό είναι προιόν λεηλασίας, που ως αποτέλεσμα είχε το ξεσπίτωμα του κόσμου της εργασίας. Ο αθέμιτος αυτός πλουτισμός χτίστηκε πάνω στην αστεγία και τον κατακερματισμό του δικαιώματος στην αξιοπρεπή στέγη, αρχικά, και στην εξαφάνιση του που συντελείται τώρα.

Μέρος Γ

Η Κύπρος στην κρίση

Το ίδιο συμβαίνει και στην Κύπρο τώρα, αφού οι περιοδεύοντες λεηλάτες μας επισκέφτηκαν. Οι τράπεζες πέρασαν κάτω από τον έλεγχο ξένων επενδυτών, κάτι που φαίνεται από την σύνθεση στα διοικητικά τους συμβούλια, έχουν ήδη συμβληθεί με διαχειριστικές εταιρίες και η νομοθεσία είναι αναφανδόν υπέρ των τραπεζών. Η λιτότητα εμποδίζει τους/τις εργαζόμενους/ες να αποπληρώσουν τις υποθήκες των, και εν γένει το σκηνικό είναι έτοιμο για την επερχόμενη κατάργηση του δικαιώματος στην αξιοπρεπή στέγη.

Ως ενδεικτικό παράδειγμα είναι η Τράπεζα Κύπρου (βλέπε Ιστοσελίδα της Τραπέζας Κύπρου) όπου στο διοικητικό συμβούλιο βρίσκονται οι ακόλουθοι:

Josef Ackermann πρόεδρος, Maksim Goldman, αντιπρόεδρος, Χριστόδουλος Πατσαλίδης Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος και Διευθυντής Διεύθυνσης Λειτουργικών Εργασιών, John Patrick Hourican Διευθύνων Σύμβουλος, Γιάννης Ζωγραφάκης Ανεξάρτητος Διοικητικός Σύμβουλος, Μιχάλης Σπανός Ανώτερος Ανεξάρτητος Διοικητικός Σύμβουλος Αnat Bar-Gera Μη Εκτελεστική Διευθύντρια, Arne Berggren Ανεξάρτητος Διοικητικός Σύμβουλος, Lyn Grobler Mη εκτελεστική Διευθύντρια, και Michael Heger Ανεξάρτητος Διοικητικός Σύμβουλος.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μεσούσης της κρίσης, οι αμοιβές των βασικών διευθυντικών στελεχών όχι μόνο δεν μειώθηκαν ή παρέμειναν σταθερές, αλλά παρουσίασαν αύξηση με διψήφια ποσοστά, με αποτέλεσμα αυτά τα στελέχη να ήταν από τα πιο προνομιούχα της αγοράς (Φιλελευθερος, 20/08/2017).

Στο ίδιο δημοσίευμα η εφημερίδα τόνιζε και τα ακόλουθα: «Η περίπτωση της Τράπεζας Κύπρου παρουσιάζει ιδιαίτερον ενδιαφέρον. Με βάση τις οικονομικές καταστάσεις, τέλος Σεπτεμβρίου 2014, οι αμοιβές βασικών διευθυντικών στελεχών ανήλθαν σε 1,92 εκατομμύρια Ευρώ σε σχέση με 775 χιλιάδες Ευρώ την περσινή περίοδο, παρουσιάζοντας αύξηση 1,17 εκατομμύρια που σε ποσοστό είναι 154,96%. Το σύνολο των αμοιβών για τα μέλη του Δ.Σ. και άλλων βασικών διευθυντικών στελεχών για το εννιάμηνο που έληξε στις 30/9/2014 είναι 3,01 εκατομμυρια Ευρώ σε σχέση με 1,52 εκατομμύρια Ευρώ την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Οι ετήσιες απολαβές του Διευθύνοντος Συμβούλου της Τράπεζας Κύπρου Τζων Χούριγκαν ήταν περίπου 800,000 Ευρώ.»

Την ίδια περίοδον κυκλοφόρησε και η είδηση ότι πρόκειται να διπλασιαστούν οι αμοιβές στο Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου (Φιλελευθερος, 20/08/2017). Μονο για τους μη εκτελεστικούς σύμβουλους οι αμοιβές αυξάνονται από 485,000 στις 810,000 ευρώ.

Από αυτή την σύνθεση και μόνο του Δ.Σ. γίνεται αντιληπτό με τι έχουμε να κάνουμε. Αν ρίξουμε και μια ματιά στους μετόχους, βλέπουμε ότι η πιο μεγάλη τράπεζα στην Κύπρο τώρα είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Κυπριακή. Οι περιοδεύοντες λεηλάτες ήρθαν για να αρπάξουν και να φύγουν και ουσιαστικά αυτό κάνουν. Το ίδιο ή και παρόμοιο, συμβαίνει και στην Ελληνική Τράπεζα και βέβαια στην Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα. Αν μπει κανείς και ψάξει στις ιστοσελίδες αυτών των «απομυζητικών ιδρυμάτων» θα αντιληφθεί το μέγεθος της επικείμενης μετατόπισης πλούτου.

Οι συνεργασίες με εισπρακτικές εταιρίες χρησιμοποιήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια έτσι ώστε οι τράπεζες να αντλήσουν μαθήματα και εμπειρίαν ως προς την διαχείριση των μη εξυπηρετούμενα δάνεια (ΜΕΔ). Στην συνέχεια είχαμε την εξαγγελία συνεργασιών με εξειδικευμένες εταιρίες του είδους. Η Ελληνική, φερ ειπείν, μαζί με την APS Holdings, συνέστησαν κοινοπραξίαν η οποία είναι έτοιμη να διαχειριστεί ΜΕΔ ύψους 2,3 δισεκατομ. Ευρώ, ενώ παράλληλα πούλησε στην B2kapital Cyprus Ltd  MΕΔ ύψους 145 εκατομ. Ευρώ. Η Κεντρική Συνεργατική Τράπεζα συνεβλήθη με τη γνωστή Altamira δημιουργώντας την κοινοπραξία Altamira Asset Management Holdings Cyprus, η οποία διαχειρίζεται ΜΕΔ ύψους 6,2 δισεκατομ. Ευρώ (Βλάχος, 24/11/2017). Η Τράπεζα Κύπρου ανακοίνωσε την συνεργασία της με την Pepper Cyprus Limited η οποία θα διαχειριστεί ΜΕΔ ύψους 800 εκατομ. Ευρώ.

Επιπρόσθετα η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα θα εφαρμόσει το πρόγραμμα Agenda 2022, ενώ και οι τρεις μεγάλες τράπεζες θα δουλεύουν πάνω σε ένα νέο λογισμικό που θα επιτρέπει  αναγνώριση ζημιάς στο ενεργητικό και την ίδια στιγμή θα ταξινομεί τα δάνεια ανάλογα με τον κίνδυνο που παρουσιάζουν (Bandiera,7/1/2018). Οπόταν περνάμε κατ’ευθείαν στην αυτόματη-μηχανική ρύθμιση των ΜΕΔ. Πρόκειται για ένα πάρα πολύ γρήγορο ξεκαθάρισμα αφού μιλάμε για 22 περίπου δις. Ευρώ μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Από την μια θα διώξουν έρμα από τα χαρτοφυλάκια τους και από την άλλη θα έχουν και αύξηση στο κέρδος τους.

Αυτή η μορφή λύσης του προβλήματος που δημιούργησαν οι στρατηγικοί λεηλάτες στο νησί δεν είναι  αυθαίρετη. Είναι απόλυτα εναρμονισμένη με τις επιδιώξεις των Ευρωπαϊκών Οικονομικών Θεσμών αλλά και Ευρωπαϊκών Οργάνων που με την στάση και δράσεις τους διευκολύνουν την μεταφορά πλούτου στην ελίτ. Είναι πέραν από αισθητό το γεγονός πού θέλει τις τράπεζες να βρίσκονται έκτος δημοκρατικού πλαισίου, και να δρουν χωρίς κανένα δημοκρατικό έλεγχο.  Και ενώ το ζήτημα προέκυψε από την ασύδοτη και ανεξέλεκτη δραστηριότητα των ιδιωτικών τραπεζών, στο τέλος οι τράπεζες ιδιωτικοποίησαν και συνεχίζουν να ιδιωτικοποιούν το κέρδος  ενώ κοινωνικοποιούν την ζημιά. Λειτουργούν λοιπόν ως το κατ’εξοχήν όχημα μεταφοράς πλούτου από τον κόσμο της εργασίας στην ελίτ.

Τι σημαίνει αυτό για μας; Σημαίνει ότι μπορεί οι τράπεζες να ξεφορτωθούν κάποια βάρη που οι ίδιες δημιούργησαν, αλλα η προυπόθεση για την ελάφρυνση τους, είναι οι μαζικές εκποιήσεις με τον Α ή Β τρόπο και στην συνέχεια οι εξώσεις που κατά κανόνα ακολουθούν. Οι άνθρωποι που έχουν το πενιχρό εισόδημα θα μετατραπούν από ιδιοκτήτες στέγης σε ενοικιαστές και οι υπόλοιποι θα δημιουργήσουν τον στρατό της αστεγίας, αφού η στεγαστική πολιτική στην Κύπρο είναι ανύπαρκτη. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, το νομοθετικό πλαίσιο είναι αναφανδόν υπέρ των τραπεζών οι δε Θεσμοί της Αφερεγγυότητας και του Χρηματοοικονομικού Επιτρόπου ελάχιστα μπορούν να προσφέρουν επειδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται ελάχιστα τους επιτρέπει να πράξουν. Η κάθετη μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, η ανεργία, η συμπίεση των ωφελημάτων προς τα κάτω, η εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους, οι πολλαπλοί φόροι, η ακρίβεια στις παροχές ηλεκτρισμού, νερού και τα λοιπά τέλη, δημιουργούν το πλαίσιο για την ανάπτυξη της αστεγίας. Ο κίνδυνος της αστεγίας μέσα από τις εκποιήσεις και συνακόλουθα τις εξώσεις είναι τώρα περαν από ορατός. Όσο περισσότερο δε φωνασκεί η ‘φιλελέ’ πολιτική ηγεσία περί ανάπτυξης, περί μείωσης της ανεργίας, περί ευημερίας που βρίσκεται στην γωνιά και θα την αντικρίσουμε όπου νάναι, τόσο πιο φαιδρή και κενή περιεχομένου ακούγεται.

Ο μόνος τρόπος που έχει στο χέρι της η κοινωνία προς αντίσταση είναι ο δρόμος. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα ή θολός ευσεβοποθισμός. Το ζήσαμε στην πράξη. Τις φορές που επιχειρήθηκε εκποίηση-έξωση αυτή αποτράπηκε επειδή υπήρξε κινητοποίηση και περιφρούρηση της στέγης. Να θυμηθούμε την περίπτωση στον Τύχωνα και άλλες προηγούμενες ή υστερότερες αυτής. Επαγγελματίες σωτήρες δεν υπάρχουν. Όποιος/α θέλει να κρατήσει το σπίτι του/της κατεβαίνει στον δρόμο, διότι μόνο μέσα από τη μαζική κινηματική δράση μπορεί να υλοποιηθεί η προστασία της στέγης.

Πηγές

·      Ελευθεροτυπία 08/09/2013 BlackRock – Blackstone και «περιστρεφόμενες πόρτες» (Enet.gr)
·      Κώστας Βουρεκάς, 21/07/2014. Η αυτοκρατορία των ενοικίων (http://pandiera.gr).
·      http://www.philenews.com/oikonomia/kypros/article/423891/peran-ton-5-ekat-oi-amoibes-ton-d-s-ton-trapezon 20/08/2017. Θεανώ Θειοπούλου 

·      Ιστιοσελίδα της Τράπεζας Κύπρου

·      Bandiera,7/1/2018

·      Iskra, 24/11/2017, Σωτήρης Βλάχος

·      Ευχαριστείες τέλος στον σ. Δημήτρη για τις εύστοχες επισημάνσειςτου που έχουν ενσωματωθεί στο πιο πάνω κείμενο