Λεμεσός: 99416536
Λάρνακα: 99530664
Πάφος: 99616203

Η εισήγηση μου στην Διεθνή συνάντηση για το δικαίωμα στην στέγη που έγινε στην Αθήνα στις 20 & 21 του Ιουνίου στην Αρχιτεκτονική σχολή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Αγαπητοί συναγωνιστές,

Δεν μπωρώ να φανταστώ αλήθεια πιό κατάληλη στιγμή και πιο σωστό χώρο γιά συζήτηση αυτού τού επίκαιρου ζητήματος. Οί Δανείστες της Ελλαδάς ζητούν χωρίς ντροπή την ολοκληρωτικη κατάργειση καθέ ένοιας δημοκρατίας. Ζητούν και την τελευταία σταγόνα από τον ιδρώτα ενός ολόκληρου Λαού . Ζητούν πλήρη πολιτική και οικονομική υποταγή .

Δεν Χρειάζεται εδώ αλήθεια καμία προσπάθεια γιά να αποδέιξουμε πώς το χρέος έχει γίνει το πιο αποτελεσματικό μέσο κοινωνικού Έλεγχου . Αυτό που πρεπει να δούμε είναι πως θα αντιδράσουμε καί πως θα Αποδομοίσουμε την νομιμότιτα αυτού του χρέους και την Νομιμοποίηση των θεσμών που ανέλαβαν να το διαχειριστούν εκ μέρους των Τραπεζών. Πως ακόμα θα ανατρέψουμε την λογική της ατομικής ευθύνης και θα υποβάλουμε την συλλογική δράση.

Πριν μπούμε στην ανάλυση του ζητήματος αξίζει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε όσο γίνεται τι ακριβώς ειναι το ΧΡΕΟΣ σαν οικονομική ένοια. Με απλά λόγια ένα χρέος είναι ,η έπρεπε να ήταν μια εκ των προτέρων πληρωμή για μια μελλοντική εργασία πού εχεί ομώς υπολογιστεί εκ τών προτέρων !!Αυτο ακούγεται καλό και δίκαιο με δεδομένο όμως οτι η παράγοντες της αποπληρωμής παραμένουν σταθεροί σε όλο το διάστημα μέχρι την εξόφληση του δανείου. Αυτό ειναι ιδιέτερα συμαντικό για τές πολύ μικρές οικονομικές μονάδες και τες οικογένειες .Η κοινωνιά λοιπόν πρέπει να εχει μηχανισμούς που να προστατέυουν τους δανειολήπτες απο απότομες αλλαγές στες παραμέτρους που επιρεάζουν το μέγεθος του Δανείου σε σχεσει με τα εισοδήματα τούς. Πρέπει όμως πριν να αναγνωριστεί η κατοικία σαν κοινωνικό αγαθό και να αποσυνδεθεί από την λογική του κέρδους.

Οτάν δε μιλάμε γιά το χρέος ενός κράτους τοτέ η σύνδεση της αποπληρωμής με την οικονομική ανάπτυξη είναι απόλυτα απαραίτητη αλίως η οικόνομική καταστροφή είναι δεδομένη.

Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός πλησιάζει σε ένα αδιέξοδο! Καί τό τεράστιο παγκόσμιό χρέος είναι η πιό μέγάλη έκφραση της.Εγκατέλειψε τες κεϋνσιανές πολιτικές και το κράτος πρόνοιας,καί έχει αναβιώσει την αληθεινή ληστρική φύση του από τη δεκαετία του ’80 και μετά, μέσω της νέο-φιλελευθερισμού . Αυτό έγινε για να αντιμετωπιστεί η χαμηλή κερδοφορία . Η κατανομή του εισοδήματος υπέρ των κερδών των επιχειρήσεων έγινε εις βάρος των μισθών , και ο τρόπος που βρέθηκε να διατηρήσει τα επίπεδα της κατανάλωσης από τον πληθυσμό ήταν μέσω της επέκτασης της πίστωσης. Αυτό οδήγησε σε αυξανόμενο χρέος για τους ανθρώπους, τις επιχειρήσεις και τις κυβερνήσεις, με τη συνακόλουθη αύξηση του πλούτου στον Τραπεζικό κλάδο. »

Αυτή η πιστωτική επέκταση έχει δημιουργήσει το πιο αποτελεσματικό μέσο κοινωνικού ελέγχου δει ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Δάνεια ακόμα καί σε μαθητές τους δεσμευούν να τά αποπληρωνούν ως προτεραιότητα, αμέσως μόλις αρχίσουν να εργάζονται. Στεγαστικά δάνεια δημιουργούν πανικό κατά τη στιγμή της «αρνητικής καθαρής θέσης», όταν η τιμή αγοράς ενός ακινήτου είναι κατώτερη από την υποθήκη. Αν το σπίτι μιάς οικόγένειας ήταν το κάστρο της, το ‘’κάστρο’’ σήμερα ανήκει στην Τράπεζα. Τό χρέος πωλείται φθηνά σε οργανισμούς ανάκτησης που επιδιώκουν μέσω των δικαστηρίων να τους αναγκάσουν να πληρώσουν ακόμη και αν δεν μπορούν. Τα βραχυπρόθεσμα μικρά δάνεια που προσφέρονται από αδίστακτους δανειστές έχουν εξωφρενικά επιτόκια παγιδεύοντας για πάντα όποιον τα δοκιμάσει σαν διέξοδο. Καμία μικρή επιχείρηση δεν φαίνεται να είναι σε θέση να ξεκινήσει χωρίς ένα δάνειο της Τράπεζας και σε αυτά τα δάνεια μπαίνουν υποθήκες ακόμα και η πρώτη κατοικία της οικογένειας.

Το χρέος μετατρέπεται σε εργαλείο καταστολής και τρομοκράτησης !!!

Ακτιβιστές σε όλα τα είδη των εκστρατειών διαμαρτύρονται για τους ανθρώπους της «απάθειας». Πώς είναι δυνατόν να έρχονται αντιμέτωποι με το επίπεδο της ανισότητας, την λιτότητα, την καταστροφή του δικαιώματος για καλή υγειονομική περίθαλψη, τη στέγαση και την εκπαίδευση, πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μην είναι στους δρόμους για και την αξιοπρέπειά τους; Η αποτελεσματική προπαγάνδα των συστηματικών μέσων ενημέρωσης που υποβάλουν «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» είναι προφανώς ένας ακόμα παράγοντας. Το χρέος, είτε με τη μορφή μιας υποθήκης, ή ενός φοιτητικού δάνειου, ή μια τεράστια συσσώρευση πιστωτικών καρτών ή ένα επιχειρηματικό δάνειο, είναι μια ύπουλη δύναμη που υπονομεύει την ικανότητα ενός ατόμου να αισθάνεται και να είναι ελεύθερος. Ελεύθερος να αφήσει μια εκμεταλλευτική εργασία, να απαιτήσει την αλλαγή του οικονομικού συστήματος η ελευθέρα να αποφασίσει τελικά για το μέλλον της χώρας του.

Το χρέος λοιπόν είναι ο φόβος. Δεν έχει σημασία πόσο εξοργισμένο είναι ένα άτομο για το 1% πού εκμεταλεύεται, τούς υπόλοιπους ο φόβος κάνει τα πράγματα δύσκολα.

Ετσι δικαιολογούν τη μη-δράση με «λογικά» επιχειρήματα. «Δεν υπάρχει χρόνος», «το σύστημα δεν είναι τόσο άσχημό’’ Δεν μπορείς έτσι να ταράξεις τα νερά δεν αλλάζει κάτι και ούτω καθεξής. Ετσί καί οι φτωχές οικονομίες των χωρών που είναι χρεωμένες δεν μπορεί να επικεντρωθούν στην ανάπτυξη, επειδή έχουν παγιδευτεί στο φαύλο κύκλο της την εξυπηρέτηση του χρέους, προκειμένου να κερδίσουν το δικαίωμα σε ένα νέο δάνειο . Οι Δανειστές επιβάλουν σκληρούς όρους που αποδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή με περικοπές κυρίως σε κοινωνικές δαπάνες και μειώσεις των μισθών. Με τον τρόπο αυτό οι ροές χρήματος από τους φτωχούς προς τις πλούσιες χώρες, συνεχιζοντε και η ανισότητα μεγαλώνει παντού.

Είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αυτό το φαινόμενο των αδίστακτων Δανειστών; Αν οι υποθήκες οργανώνονται από τα ταμεία αλληλασφάλισης, εάν η υγειονομική περίθαλψη, η εκπαίδευση, η στέγαση γίνει κοινωνικό αγαθό αν η συσσώρευση και η κερδοσκοπία καταργηθούν; Αυτό ίσος να είναι η Λύση!

Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι το χρέος είναι μια μορφή δουλείας! Ας τολμήσουμε να αμφισβητήσουμε το σύστημα και τα χρέει τώρα που δεν έχουμε σχεδόν τίποτε άλλο να χάσουμε.

Γ. Κτίστης

ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ _ ΚΥΠΡΟΣ

κίνημα ενάντια στις εκποιήσεις
κίνημα ενάντια στις εκποιήσεις

κίνημα ενάντια στις εκποιήσεις