Λεμεσός: 99416536
Λάρνακα: 99530664
Πάφος: 99616203

Με τις εξελίξεις του τελευταίου τουλάχιστον τετραμήνου και την ψήφιση από την Βουλή νομοσχεδίου για τις εκποιήσεις, μετέτρεψαν τις εκποιήσεις σε υπόθεση των τραπεζών και εξουδετέρωσαν στην ουσία το ρόλο του κράτους και πρακτικά της Δικαστικής Εξουσίας. Με τις αναπομπές των προστατευτικών για τον απλό κόσμο νομοσχεδίων από τον Πρόεδρο και την γνωμάτευση του Ανωτάτου για την αντισυνταγματικότητας τους, είναι φανερό ότι αυτή η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει την επίθεση της.

Ενώ πολύ πρόσφατα θριαμβολογούσαν για την επιτυχία των τραπεζών στα τεστ αντοχής, μια επιτυχία πολύ αμφίβολη σύμφωνα με πολλές ενδείξεις αλλά και αναφορές από Διεθνή ΜΜΕ, χρησιμοποιούν αυτή την υποτιθέμενη επιτυχία για να πείσουν ότι αυτή είναι αποτέλεσμα της πολιτικής τους, ότι ξέρουν τι κάνουν και ότι το επόμενο βήμα πρέπει να είναι το ξεσπίτωμα οικογενειών και μικροεπαγγελματιών.

Ζούμε πράγματι σε απίστευτες εποχές. Ενώ τρισεκατομμύρια, τέτοια απίστευτα ποσά, έχουν δοθεί και δίνονται για διάσωση του τραπεζικού συστήματος σε όλο τον κόσμο, έχει γίνει έγκλημα καθοσιώσεως η διατήρηση ακόμα και της ελάχιστης λειτουργίας του κράτους πρόνοιας. Η προστασία της στέγης πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων, επιστροφή σε αναπτυξιακή πολιτική που θα επέτρεπε την επαναφορά κάποιας αξιοπρέπειες στην ζωή των ανθρώπων, θα επέφερε το άνοιγμα δουλειών και θα παρείχε ξανά την δυνατότητα στους ανθρώπους να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.

Και όμως, η καταστροφή που επίκειται να γίνει, το ξεσπίτωμα οικογενειών -που με την πολιτική που ακολουθούν θα παίρνει ολοένα και μαζικότερες διαστάσεις- οι κατασχέσεις επαγγελματικής εστίας και αγροτεμαχίων, θα ισοδυναμεί με καταστροφή τέτοιου μεγέθους που μόνο πόλεμοι και φυσικές καταστροφές τεραστίων διαστάσεων θα μπορούσαν να επιφέρουν σε μια κοινωνία.

Στο όνομα της επανεκκίνησης της οικονομίας ετοιμάζονται να αφήσουν και άστεγους τα θύματα της κρίσης που προκάλεσαν με την εγκληματική διαχείριση της οικονομίας από τους ιθύνοντες και πρωτίστως από τους Τραπεζίτες. Στο όνομα της επανεκκίνησης ετοιμάζονται να καταστρέψουν τις κοινωνίες. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής των μνημονίων, της πολιτικής που ακολουθήθηκε στην Ευρώπη, με κορυφαίο παράδειγμα την Ελλάδα. Μετά από έξι χρόνια λιτότητας, της συνετής δήθεν πολιτικής τους, η χώρα παραμένει ένα ερείπιο, με τις οικονομικές καταστροφές να έχουν ήδη φτάσει σε μέγεθος αυτές που η κρίση μετά το κραχ του 1929 επέφερε στην Αμερικάνικη.

Όλες οι πολιτικές που φορτώνουν την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και του μικροεισοδηματία για δήθεν αύξηση της ανταγωνιστικότητας, έχουν αποδειχτεί καταστροφικές. Η στράτευση των πολιτών με στόχο κανένας συμπολίτης μας που επηρεάζεται από τη κρίση να χάσει το σπιτικό του, και η κινητοποίηση του Λαού, είναι απαραίτητες προϋπόθεσεις για την επιτυχία του αγώνα που ξεκινήσαμε, αλλά δεν είναι αρκετές. Μαζί με την λαϊκή επιφυλακή ενάντια στις εκποιήσεις και στις εξώσεις, πρέπει να απαιτήσουμε αλλαγή οικονομικής πολιτικής.

Είναι μεροκάματα που χρειάζεται η αγορά για να κινηθεί, αναπτυξιακή ανάσα και όχι λιτότητα. Αναπτυξιακή πολιτική σε συνεννόηση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι σε ανταγωνισμό μαζί τους.

Πρέπει με κάθε τρόπο να αποφευχθούν πολιτικές που θα μετατρέπουν την σημερινή επίθεση των τραπεζών στους λαούς, σε σύγκρουση των ευρωπαϊκών λαών μεταξύ τους, για το ποιος λαός θα φορτώσει τα βάρη της κρίσης στους άλλους λαούς. Πρέπει να αποφευχθούν πολιτικές των οποίων η αναπόφευκτη κατάληξη θα είναι η αύξηση των εθνικών ανταγωνισμών που, ειδικά σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης, θα ξαναβάλουν στην ατζέντα την προοπτική των πολέμων, των στρατιωτικών λύσεων.

Δεν μπορεί να υπάρξει άλλη από ευρωπαϊκή λύση. Τα κινήματα της Ευρώπης είναι οι σύμμαχοι μας και με αυτά επιβάλλεται να πορευτούμε. Για λύση συμφωνημένη από τους λαούς της Ευρώπης. Λύση κοινωνικού ελέγχου των τραπεζών για προώθηση των ευρωπαϊκών επενδύσεων και της Ευρωπαϊκής ανάπτυξης, λύση που συμφωνημένα να αντιμετωπίζει το τεράστιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, που έχει γονατίσει τους λαούς.

Στην Κύπρο χρειάζεται μια ενότητα όπως αυτή που επιδιώκουμε να προκύψει από το Κοινωνικό Φόρουμ, μια ενότητα όπου η κάθε οργάνωση θα αγωνίζεται και θα στηρίζει τα δίκαια της άλλης. Αυτό είναι κύριο καθήκον της εποχής για να αντιμετωπίσουμε την γενικότερη πολιτική λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων.